görünür ışıktan daha kısa, X ışınlarından ise daha uzun dalga boylarına sahip elektromanyetik radyasyon

Ultraviyole ışın, elektromanyetik spektrumun 200 ile 400 nm arasındaki kısmıdır. Elektronik geçiş durumları sırasında yayılan fotonları içerir.

UVC (200–290 nm), DNA ve aminoasitlere zararlıdır. Ancak stratosferik ozon tabakasında engellenir.

UVB (290–320 nm), ozon tabakası tarafından kısmen engellenir.

UVA (320–400 nm), en az tehlikelidir. Ancak ışığa duyarlı ilaçlar (örn. tetrasiklinler, tiyazidler) ve lupus eritematozus ve ışığa duyarlılık bozuklukları (örn. porfiri) olan hastalarda yine de tehlikeli olabilir.

UVA, cildin gecikmiş tip aşırı duyarlılık reaksiyonunu baskılar. Foto yaşlanmaya neden olur ve serum karotenoidlerini azaltır. Stratosferik ozonun hızla tükenmesi, katarakt ve melanomların görülme sıklığının artmasıyla ilişkilidir.

UV ışığı, daha az duyarlı pürinlere de zarar verebilir. Spontan depürinasyona neden olarak DNA'da "çıplak" deoksiriboz kalıntısı bırakabilir (apürinik bölgeler).

UV ışığının neden olduğu DNA hasarının onarımı, kromozomal kırılma sendromlarında (örn. Kseroderma Pigmentozum ve Bloom Sendromu) kusurludur.

UV ışığının mutasyonel etkisi, doğrudan DNA hasarından kaynaklanmaz, daha çok hataya açık DNA onarım süreci sırasında ortaya çıkar.