lenf düğümünün subkapsüler korteks ile medüller kordonlar arasındaki bölgesi

Bağışıklık sisteminde hücresel yanıtın merkezi olan bu bölge, yoğun T lenfosit içeriği nedeniyle timusa bağımlı bölge (T-hücre zonu) olarak adlandırılır.

Parakortekste lenfoid folliküller bulunmaz. Bunun yerine hem CD4+ yardımcı hem de CD8+ sitotoksik T hücreleri yoğun olarak yer alır.

Yüksek Endotelli Venüller (HEV); kan dolaşımındaki lenfositlerin lenf düğümüne giriş yaptığı, kübik endotel hücreleriyle döşeli özel kan damarlarıdır.

Antijen Sunan Hücreler; çevre dokulardan lenf yoluyla gelen dendritik hücreler burada toplanır ve yakaladıkları antijenleri T hücrelerine sunar.

Fibroblastik Retiküler Hücreler (FRC); T hücrelerinin ve dendritik hücrelerin bölgeye çekilmesini sağlayan kemokinleri (CCL19 ve CCL21) salgılayarak hücre göçünü ve etkileşimini düzenler.

Kandaki naif T ve B lenfositlerinin yüksek endotelli venüller aracılığıyla lenf düğümü dokusuna geçişini düzenler. Dendritik hücrelerin sunduğu yabancı antijenleri tanıyan T hücrelerinin aktive olmasını, çoğalmasını ve enfekte hücrelere karşı bağışıklık yanıtı oluşturmasını sağlar. Aktive olan yardımcı T lenfositler, korteksteki B hücrelerinin çoğalmasına ve antikor üreten plazma hücrelerine farklılaşmasına katkıda bulunur.

Viral enfeksiyonlar (örneğin enfeksiyoz mononükleoz), aşılamalar veya bazı ilaç reaksiyonları sırasında, T lenfositlerin hızlı proliferasyonuna bağlı olarak lenf düğümlerinin parakortikal bölgesinde belirgin genişleme görülür.

Timusun doğuştan gelişmediği durumlarda (örneğin DiGeorge sendromu), T lenfosit gelişiminin bozulması nedeniyle lenf düğümlerinin parakortikal bölgesi yeterince gelişemez ve hücresel açıdan belirgin ölçüde fakir görünür.