sindirim sıvısını dışarı çekmek veya sıvı formda besin sağlamak amacıyla, burundan yemek borusuna ve mideye yerleştirilen ince, esnek, kauçuk veya plastik bir tüp

Nazogastrik tüplerin en önemli türleri şunlardır:

1. Levin kateter
   
2. Salem Sump kateter
   
3. Dobhoff tüpü

Nazogastrik tüp yerleştirilmeden önce, hastanın burun ucundan başlayarak, kulağının etrafına dolanmalı ve ardından processus xiphoideusun yaklaşık 5-10 santimetre altına kadar indirilerek ölçülür. Tüpün, hastanın midesine yeterince girmiş olduğundan emin olmak için bu seviye işaretlenir.

Plastik tüpün ucu yağlanır. Yüzde 2'lik ksilokain jel gibi lokal anestezikler kullanılabilir. Ayrıca, yerleştirmeden önce burun damarlarını daraltıcı ve/veya anestezik sprey uygulanabilir. Ardından hastanın burun ön deliklerinden birine yerleştirilir.

2.0 mg intravenöz midazolam ile tedavi, hastanın stresini önemli ölçüde azaltır.

Tüp, burun boşluğundan geçerek boğaza doğru ilerlerken hastanın arkasına doğru düz bir şekilde yönlendirilmelidir. Tüp orofarinks içine girip arka faringeal duvardan aşağı kayarken hasta öğürme refleksi gösterebilir. Bu durumda hasta uyanık ve bilinçliyse yutkunma hareketini taklit etmesi istenir veya bir pipetle su içmesi sağlanır ve hasta yutkunurken tüpün yerleştirilmesine devam edilir. Tüp farenksi geçip özofagusa girdiğinde, mideye kolayca sokulur.

Tüpün hareket etmesini önlemek için yerine sabitlenmesi gerekir. En az invaziv olan yöntem bant kullanmaktır. Bant, yerinden çıkmasını önlemek için nazogastrik tüpün etrafına sarılır ve hastanın burununa yapıştırılır.

Tüpün gırtlak içinden trakeaya ve bronşlara geçmediğinden emin olmak için büyük özen gösterilmelidir. Güvenilir yöntem, bir şırınga ile tüpten biraz sıvı emmektir. Bu sıvı daha sonra pH kağıdı (litmus kağıdı değil) ile test edilerek sıvının asitliği belirlenir. pH 4 veya altında ise tüp doğru konumdadır. Bu mümkün değilse, tüpün konumunun doğru olup olmadığı göğüs/karın röntgeni ile doğrulanır. Bu, NG tüpünün doğru yerleştirildiğinden emin olmanın en güvenilir yoludur.

Tüp yerinde kalacaksa, her beslenmeden önce ve günde en az bir kez tüp pozisyonu kontrolü yapılması önerilir.

Uzun süreli beslenme için, burun mukozasının tahrişini ve aşınmasını önlemek için, sadece daha küçük çaplı (yetişkinlerde 12 Fr veya daha az) nazogastrik tüpler uygundur. Bu tüpler, yerleştirmeyi kolaylaştırmak için genellikle kılavuz tellere sahiptir. Beslenme çok uzun bir süre için gerekliyse, PEG tüpü yerleştirme gibi diğer seçenekler değerlendirilmelidir.

Küçük komplikasyonlar arasında burun kanaması, sinüzit ve boğaz ağrısı sayılabilir. Bazen, tüpün sabitlendiği bölgede burun erozyonu, özofagus perforasyonu, cerrahi anastomozda hasar, pulmoner aspirasyon, akciğer kollapsı veya tüpün intrakraniyal yerleştirilmesi gibi daha ciddi komplikasyonlar da ortaya çıkabilir.