1. Hilal şeklindeki herhangi bir yapı.
2. Diz, akromiyoklavikular eklem ve sternoklavikular eklem ile temporomandibular eklemlerde bulunan hilal şeklindeki fibrokartilajinöz yapı.
3. Dar bir kapta duran sıvının yüzeyindeki hilal şeklindeki eğrilik.

Menisküs, dizde amortisör görevi gören C şeklinde bir kıkırdak parçasıdır. Dizi sabit tutar ve kıkırdağı korur. Menisküs, dizin aşırı bükülmesi, darbe alması veya aşırı kullanım nedeniyle zamanla yırtılabilir.

Menisküsler, femur ve tibia eklem yüzeyleri arasında bulunan, hilal şeklindeki fibröz kıkırdak plakalardır ve bu yüzeylerin birbirine uyumunu sağlamakla ve darbe emilimini sağlamakla görevlidir. Menisküslerin dış üçte birlik kısmı kalın ve damarlıdır; içteki üçte ikilik kısmı ise daha ince ve damarsızdır. Ayrıca, iç üçte ikisi radyal olarak düzenlenmiş kollajen lifler içerirken, dış üçte biri ise periferik olarak düzenlenmiş daha büyük lifler içerir. Bu nedenle, iç kısmın ağırlık taşımaya ve basınç kuvvetlerine direnmeye daha uygun olduğu, dış kısımların ise gerilme kuvvetlerine direnmeye uygun olduğu düşünülmektedir.

Her iki menisküs de dizin sağlıklı çalışması için şu rolleri beraber üstlenir:
Yük Aktarımı: Dize binen yükün %40 ila %70'ini bu iki yapı taşır.
Şok Emilimi: Eklem kıkırdağını korumak için darbe emici bir "yastık" gibi davranırlar.
Eklem Uyumu: Yuvarlak uyluk kemiği (femur) ile düz kaval kemiği (tibia) arasındaki boşluğu doldurarak "yuva" görevi görürler.
Stabilite: Eklemin kaymasını engelleyerek dizin dengede kalmasına yardımcı olurlar.

Bir menisküs, ön boynuz (anterior horn), gövde (body) ve arka boynuz (posterior horn) olmak üzere üç ana bölümden oluşur.

Medial menisküs, medial tibial platonun yüzeyini kaplayan, C şeklinde, neredeyse yarım daire biçimli bir fibrokartilajinöz plakadır. Ön boynuzu, tibianın ön interkondiler bölgesine bağlanır ve ön çapraz bağ ile birleşir. Arka boynuzu ise, lateral menisküs ile arka çapraz bağın bağlanma noktaları arasında, tibianın arka interkondiler bölgesine bağlanır.

Lateral menisküs, lateral tibial platonun yüzeyini kaplayan, neredeyse dairesel şekilli bir fibrokartilajinöz plaktır. Ön boynuzu, tibianın ön interkondiler bölgesine bağlanır ve kısmen ön çapraz bağ ile birleşir. Benzer şekilde, arka boynuzu ise medial menisküsün arka boynuzunun önündeki arka interkondiler bölgelere bağlanır.

Medial menisküs, daha sabittir ve dizin stabilitesine (özellikle öne-arkaya kaymalara karşı) daha fazla katkı sağlar. Lateral menisküs, daha hareketlidir ve dizin rotasyonel (dönme) hareketleri sırasında yükü karşılama konusunda daha aktiftir.

Menisküsler, enine bağ, meniskofemoral bağlar ve meniskotibial (koroner) bağlar dahil olmak üzere çeşitli bağlar tarafından yerinde tutulur. Menisküsleri sabitleyerek, bu bağlar dolaylı olarak diz ekleminin yerinden çıkmasını önlemede de rol oynar.

Transvers ligament (enine bağ); menisküsleri ön yönde birbirine bağlar; lateral menisküsün ön kenarından medial menisküsün ön boynuzuna uzanır. Kesin işlevi tam olarak bilinmemekle birlikte, bu bağın diz hareketleri sırasında menisküsleri sabitlediği ve uzunlamasına çevresel liflerde oluşan gerilimi azalttığı düşünülmektedir.

Meniskofemoral bağlar; lateral menisküsün arka boynuzundan medial femur kondilinin lateral yüzüne uzanan distal tibial kollateral bağın üst kısımlarıdır. Bu bağlar iki gruba ayrılır: arka çapraz bağın önünden geçen ön meniskofemoral bağ (Humphry bağı) ve arka çapraz bağın arkasından geçen arka meniskofemoral bağ (Wrisberg bağı).

Meniskotibial bağlar; distal tibial kollateral bağın alt kısımlarını oluştururlar ve lateral menisküsün kenarı ile tibial kondillerin çevresel bölgesi arasında uzanırlar. Bu bağlar, medial ve lateral meniskotibial bağlardan oluşur.

Patellomeniskal bağ: medial ve lateral patellomeniskal bağlardan oluşur. Genellikle sadece medial ve lateral bağlar olarak adlandırılır. Bu bağlar, patellanın alt üçte birinden başlayarak sırasıyla medial menisküs ve lateral menisküsün ön kısmına bağlanır.