tipik olarak öfori hissi, engelleme eksikliği, hızlı düşünceler, uyku ihtiyacının azalması, konuşkanlık, risk alma ve sinirlilik ile karakterize edilen anormal bir coşku hali.

Aşırı durumlarda mani, halüsinasyonlara ve diğer psikotik semptomlara neden olabilir.

Mani, bipolar bozuklukların yayılma, coşku, ajitasyon, aşırı uyarılabilirlik, hiperaktivite ve düşünce veya konuşma hızında artış (fikir uçuşması) ile karakterize bir evresidir.

Mani, genellikle bipolar bozukluğun (manik ve depresif dönemlerle karakterize edilen bir duygudurum bozukluğu) bir semptomu olarak ortaya çıkar. Manik dönem yaşayan kişiler genellikle kendini beğenmişlik, coşku, konuşkanlık, sosyallik ve hedef odaklı faaliyetlere girişme arzusu gibi duygular yaşarken, aynı zamanda sinirlilik, sabırsızlık, dürtüsellik, hiperaktivite ve uyku ihtiyacının azalması gibi daha az istenen özellikler de gösterirler.

Hipomani, maniye benzeyen bir durumdur. Kalıcı veya yüksek düzeyde genişleme eğilimi, hiperaktivite, şişirilmiş özgüven vb. ile karakterize edilir. Ancak maniye göre daha az yoğundur.

Mani, kokain ve amfetamin gibi uyarıcı ilaçların kullanımı veya kötüye kullanımıyla tetiklenebilir. Ayrıca, radikal duygusal değişikliklere ve ruh hali değişimlerine neden olan duygusal bir akıl hastalığı olan bipolar bozukluk veya manik depresyonun da baskın özelliğidir.

DSM-IV, manik epizodu, en az bir hafta süren ve aşağıdaki semptomlardan en az üçü ile ayırt edilen anormal derecede yüksek bir ruh hali olarak tanımlamaktadır: aşırı özgüven, uyku ihtiyacında azalma, konuşkanlık, düşüncelerin hızlanması, dikkat dağınıklığı, hedefe yönelik faaliyetlerde artış veya acı verici sonuçlara yol açma potansiyeli yüksek olan zevkli faaliyetlere aşırı katılım. Hastanın ruh hali sinirli ve yükselmemişse, bu belirtilerden dördünün olması gerekir.

Mani genellikle bir psikiyatrist ve/veya psikolog tarafından ayakta tedavi ortamında teşhis edilir ve tedavi edilir. Ancak, en şiddetli manik hastaların çoğu hastaneye yatırılmalıdır. Görüşmenin yanı sıra, hastanın zihinsel durumunu değerlendirmek ve maninin varlığını ve şiddetini belirlemek için çeşitli klinik envanterler veya ölçekler kullanılabilir. Değerlendirme genellikle Genç Mani Derecelendirme Ölçeği'ni (YMRS) içerir. Mini Mental Durum Muayenesi (MMSE) de demans gibi diğer hastalıkları taramak için yapılabilir.

Mani öncelikle ilaçlarla tedavi edilir. Manik dönemleri düzenlemek için genellikle aşağıdaki ruh hali dengeleyici ajanlar reçete edilir:

Lityum (Cibalith-S, Eskalith, Lithane), maninin tedavisi için mevcut en eski ve en sık reçete edilen ilaçlardan biridir. İlacın kan dolaşımında terapötik seviyeye ulaşması dört ila yedi gün sürdüğü için, maninin daha hızlı bir şekilde hafifletilmesi için bazen nöroleptikler (antipsikotik ilaçlar) ve/veya benzodiazepinler (sakinleştiriciler) ile birlikte reçete edilir.

Karbamazepin (Tegretol, Atretol), genellikle diğer duygudurum dengeleyici ajanlarla birlikte reçete edilen bir antikonvülsan ilaçtır. Bu ilaç genellikle lityum tedavisine iyi yanıt vermeyen bipolar hastaların tedavisinde kullanılır.

Valproat (divalproeks sodyum veya Depakote; valproik asit veya Depakene), tek başına veya karbamazepin ve/veya lityum ile birlikte reçete edilen bir antikonvülsan ilaçtır. Mixed mania veya depresyon belirtileri gösteren mani yaşayan hastalar için lityum yerine valproat tercih edilir.

Klozapin (Clozaril), tipik duygudurum dengeleyici ajanlara yanıt vermeyen hastalarda manik dönemleri kontrol etmek için kullanılan atipik bir antipsikotik ilaçtır. Bu ilaç, bazı bipolar hastalarda da yararlı bir önleyici tedavi olmuştur.

Mani ve bipolar bozukluğun tedavisi için diğer yeni antikonvülsanlar (lamotrigin, gabapentin) araştırılmaktadır.

Bipolar bozukluk sonucu mani yaşayan hastalar, nüksetmeyi önlemek için uzun süreli bakım gerektirir. Bipolar bozukluk, tanı konulduktan sonra ömür boyu gözlem ve tedavi gerektiren kronik bir hastalıktır. Veriler, bir mani epizodu yaşayan hastaların neredeyse %90'ının bir başka epizod daha yaşayacağını göstermektedir.