Yüksek tansiyon; sistolik kan basıncının 140 mmHg'dan, diyastolik kan basıncının 90 mmHg'dan yüksek olması durumu

Hipertansiyon tedavisininin temel amacı kan basıncının düşürülmesi yanında, morbiditenin ve mortalitenin azaltılmasıdır. Diüretiklerin ve beta blokerlerin bu konudaki kanıtlanmış yararları bu ilaçların hipertansiyon tedavisinde ön planda yer almalarına neden olmuştur.

Hipertansiyonda, 1990'lı yıllara kadar "basamak tedavisi" yaklaşımı uygulanmıştır. Önceleri ilk basamakta diüretikler yer almış, daha sonra beta blokerlere, kalsiyum kanal blokerleri ve ACE inhibitörlerine de birinci basamakta yer verilmiştir. Diğer antihipertansif ilaç gruplarıyla yapılan çok sayıdaki çalışmanın sonuçları 1990’lı yıllarda "basamak tedavisi" kavramınının terkedilmesine ve "ilk seçenek" kavramının gündeme gelmesine yol açmıştır.

Yeni ilaç gruplarının iyi tolere edilmeleri, yan etkilerinin azlığı ve hipertansiyona eşlik eden durumlar üzerindeki olumlu etkileri alternatif "ilk seçenek"lerin oluşmasına neden olmuştur. Kardiyovasküler risk, bireyselleştirilmiş tedavi ve yaşam kalitesi kavramlarının giderek önem kazanmasıyla birlikte günümüzde çeşitli antihipertansif ilaçlara ilk seçenek olarak yer verilmektedir. Gerek JNC VI ve gerekse WHO-ISH 1999 hipertansiyon kılavuzlarında tüm antihipertansif ilaç gruplarının ilk seçenek olarak kullanılabilecekleri ve ilaç seçiminde "bireyselleştirilmiş tedavi" prensibinin uygulanması gerektiği vurgulanmaktadır.