hepatit C virüsünün neden olduğu ve esas olarak enfekte kan yoluyla bulaşan bir karaciğer iltihabı

Enfeksiyon akut veya kronik seyredebilir ve tedavi edilmediği takdirde yıllar sonra karaciğer sirozu ile karaciğer kanserine yol açabilir.

Virüs en sık olarak ortak enjektör veya ilaç kullanım malzemelerinin paylaşılması yoluyla bulaşır. Bunun yanında steril olmayan koşullarda yapılan dövme, piercing ve tıbbi girişimler de risk faktörleri arasındadır. Anneden bebeğe geçiş ve kanla temasın olduğu cinsel ilişkiler daha nadir görülen bulaş yollarıdır.

Hepatit C; sarılma, öpüşme, yiyecek veya içecek paylaşma, emzirme gibi günlük temaslarla bulaşmaz.

Akut enfeksiyon genellikle belirti vermez; hastaların yalnızca yaklaşık dörtte birinde ateş, halsizlik, iştahsızlık, karın ağrısı, bulantı ve sarılık gibi şikayetler görülür. Enfekte kişilerin yaklaşık %30'u virüsü kendiliğinden temizlerken, geri kalan %70'inde kronik enfeksiyon gelişir.

Kronik hepatit C de uzun yıllar boyunca sessiz seyredebilir ve ilk belirgin bulgular genellikle siroz veya karaciğer yetmezliği geliştiğinde ortaya çıkar.

Tanı iki aşamalı bir yaklaşımla konulur. Öncelikle anti-HCV antikor testi yapılır; bu test pozitif çıkarsa, aktif enfeksiyonun varlığını doğrulamak için HCV RNA testi istenir. Tanı sonrasında karaciğer hasarının derecesini değerlendirmek amacıyla fibroscan veya çeşitli kan testleri kullanılabilir

Günümüzde doğrudan etkili antiviral (DAA) ilaçlar ile tedavi mümkündür ve bu ilaçlar enfeksiyonu hastaların %95'inden fazlasında tamamen ortadan kaldırabilmektedir. Tedavi genellikle 8 ila 12 hafta süren oral tabletler şeklinde uygulanır.

Hepatit C'ye karşı henüz bir aşı bulunmamaktadır. Korunmanın en etkili yolu, bulaş riski taşıyan davranışlardan kaçınmak ve özellikle enjektör paylaşımından uzak durmaktır.