Graft reddi, vücudun nakledilen dokuyu veya organı kabul etmemesi

Organ transplant reddi hücresel red ve antikorla oluşan red şeklindedir.

HÜCRESEL RED:
İmmünsuprese olmayan alıcılarda 10-14 gün içinde gelişen klasik akut red, hücresel immünitenin sonucudur. HLA uyumsuz organ greftlerinde sitotoksik T lenfositler (CTL) gelişir ve graft dokusunu eritir. Ayrıca geç tip 4 hipersensitivite reaksiyonundaki gibi lenfokin salgılayan T hücrelerde olayda rol oynar.

ANTİKORLA OLUŞAN RED:
Hiperakut red; önceden meydana gelmiş antidonör antikorlar, alıcı dolaşımında bulunduğunda meydana gelir. Red transplantasyondan hemen sonra olur. Çünkü dolaşan antikorlar süratle greft organın vasküler endotelinde depolanır. Kompleman fiksasyonuyla Arthus tipi reaksiyon oluşur.

Akut red; Anti-HLA humoral antikorlar hücresel redle aynı anda gelişir.

GRAFT REDDİNİ ÖNLEYEN YÖNTEMLER;
• HLA engelinin azaltılması
• İmmünsupresyon

Alıcı ve verici arasındaki HLA uyumu greft yaşamını uzatır. Monozigot ikizler birbirleri için en iyi vericidirler. Uyum için üç lokus önemlidir. HLA-A, HLA-B ve HLA-DR bunlardan en önemlisi de HLA-DR de uyumdur.

HLA eş kardeşlerden transplant ile yaşam oranı 1 yılda %90 iken, eş olmayanlarda %56'dır. Kadavradan renal transplantlarda HLA uyumu daha az önemlidir.
Alıcının immünsupresyonu greft yaşamını kesinlikle iyileştirir. Fakat kişiyi fırsatçı enfeksiyonlara ve kötü diferansiye lenfoid tümörlere yatkın kılar.

İlaçlar ve anti-T antikorlar kullanılır. İlaçlardan siklosporin hücresel immüniteyi suprese eder. Ancak renal toksisitesi nedeniyle sınırlıdır.

Karaciğer transplantasyonu;
böbrek naklinden farklı olarak, verici ve alıcı HLA antijenlerinin uyumu için özel bir gayret gösterilmez.

Hematopoetik hücrelerin transplantasyonu:
kemik iliği transplantasyonu, hematopoetik maligniteler, aplastik anemi ve bazı immün yetmezlik durumlarında uygulanır. Komplikasyonu iki tanedir;
• Graft versus host (GVHD)
• Transplant reddidir