22. kromozomun uzun kolunda yer alan küçük bir genetik materyal parçasının (22q11.2 bandı) eksikliği sonucu ortaya çıkan ve bağışıklık sistemini etkileyen, genetik bir doğum kusuru

DiGeorge sendromu, 22. kromozomdaki bir genetik kusurun kalıtsal olarak aktarılması ya da fetüste yeni bir kusurun ortaya çıkması sonucunda gelişir. Delesyon olarak adlandırılan bu kusur, sperm veya yumurta hücrelerinin oluşumu sırasında kromozomlardaki genetik materyalin doğru biçimde yeniden birleşmemesi nedeniyle meydana gelir. Bu durum, DiGeorge sendromu olan bireylerde 22. kromozomdaki bazı genlerin eksik olması anlamına gelir. 2000’li yılların başında sendroma yol açabilecek aday genleri tek tek belirlemek için çalışmalar yapılmış olsa da bozukluğun, delesyon bölgesindeki birden fazla genin kaybının ortak etkisinden kaynaklandığı düşünülmektedir. Bununla birlikte, 22. kromozomun ayrıntılı genetik haritalandırılması sonucunda DiGeorge kritik bölgesi (DGCR) olarak adlandırılan bir bölge tanımlanmış ve bu bölgenin genetik dizilimi bütünüyle belirlenmiştir.

Sendrom, birden fazla organ ve sistemi etkileyebilmekte; klinik bulguların şiddeti bireyler arasında belirgin farklılıklar göstermektedir. Başlıca klinik özellikler şunlardır:

• Kardiyak anomaliler: Fallot tetralojisi ve ventriküler septal defekt (VSD) gibi doğumsal kalp anomalileri görülebilir.
• Bağışıklık sistemi yetersizliği: Timus bezinin hipoplazisi veya aplazisi, T hücre yetmezliğine ve buna bağlı olarak tekrarlayan enfeksiyonlara yol açabilir.
• Hipokalsemi: Paratiroid bezlerinin yetersiz işlevine bağlı olarak serum kalsiyum düzeyi düşebilir. Bu durum, özellikle yenidoğan döneminde tetani veya nöbetlerle kendini gösterebilir.
• Kraniyofasiyal ve damak anomalileri: Yarık damak, mikrognati, düşük yerleşimli kulaklar ve karakteristik yüz görünümü klinik tabloya eşlik edebilir.
• Gelişimsel ve nörogelişimsel bulgular: Konuşma gecikmesi, öğrenme güçlükleri ve psikomotor gelişim geriliği gözlenebilir. İlerleyen yaşlarda ise psikiyatrik bozukluklara yatkınlık görülebilir.

Tanı, klinik şüphe üzerine yapılan genetik testlerle kesinleştirilir:

• FISH Testi (Floresan in situ hibridizasyon); 22q11.2 bölgesindeki eksikliği saptamakta en yaygın kullanılan hedefe yönelik yöntemdir.
• Mikroarray (CMA) ve NGS (Yeni Nesil Dizileme); gibi moleküler testlerden de yararlanılır.

DiGeorge sendromunun tek bir "genetik onarım" tedavisi yoktur; yaklaşım multidisiplinerdir.